Backstage24.gr
Ταξίδια

Σεϋχέλλες… ή απλώς Ικαρία;

Ξεχωριστοί φίλοι που δημιούργησα, μου έδειξαν τοπία που η φύση τα μεταμορφώνει ανάλογα με τις διαθέσεις της, νερά που ο Δημιουργός στόλισε με τα πιο εκτυφλωτικά χρώματα και γεύσεις που θα μείνουν αξέχαστες στον ουρανίσκο μου. Ακολούθησε με στον μαγικό κόσμο της Ικαρίας και των ανθρώπων της… Χαλαρά. Όπως μόνο εκείνοι ξέρουν.

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ…

Το νησάκι του Ίκαρου, τόπος-σύμβολο του ανθρώπινου αγώνα για την απελευθέρωσή του από κάθε είδους δεσμά αλλά και τόπος εξορίας, πλέει καταμεσής του βόρειου Αιγαίου κοντά στη Σάμο και τους Φούρνους. Η ιδιαίτερη τοποθέτησή της, από τα αρχαία χρόνια αποτέλεσε λόγο απομόνωσης αλλά ταυτόχρονα ήταν και η «μαγιά» για την ιδιαιτερότητά της. Ανοχύρωτη από τους μανιασμένους ανέμους και χωρίς φυσικό λιμάνι ( ο Εύδηλος και ο Αγ. Κήρυκος είναι τεχνητά), η Ικαρία δεν είναι «εύκολος» τόπος. Ψηλά βουνά, απότομες πλαγιές, κακό οδικό δίκτυο, λίγα δρομολόγια πλοίων και αεροδρόμιο ούτε 20ετίας, συντέλεσαν να μην είναι το κατεξοχήν τουριστικό νησί. Τα τελευταία χρόνια όμως, ολοένα και περισσότεροι αναζητούν το… γαλάζιο αγχολυτικό που μοιράζει απλόχερα σε αυτούς που την προτιμούν, κάνοντάς τη να «βουλιάζει», κυρίως τον Αύγουστο. Το βόρειο κομμάτι της είναι πιο ανεπτυγμένο τουριστικά, με τον Αρμενιστή, το Γιαλισκάρι, τον Να και τον Έυδηλο να συγκεντρώνουν αρκετές μικρές μονάδες και ταβερνάκια, ενώ το νότιο παραμένει πιο άγριο, χωρίς οργανωμένες πλαζ, με μοναδικό κέντρο την πρωτεύουσα Άγιο Κήρυκο και τον Φάρο.

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΚΑΡΙΩΤΕΣ….

Είχα ακούσει πολλά για την ανεμελιά τους, το… ζεν που κυλάει στο αίμα τους και τους ιδιαίτερους ρυθμούς τους, αλλά δεν περίμενα να το αντικρίσω σε αυτόν το βαθμό. Η ζωή εδώ κυλά χωρίς άγχος και αγωνία, με πραότητα που σοκάρει έναν Αθηναίο που έρχεται φορτσάτος από την κίνηση της Κηφισίας και της Συγγρού και περιμένει στις 2 βδομάδες διακοπών του στην Ικαρία να βάλει τον ντόπιο στο ίδιο… κόλπο. Αν θέλεις να περάσεις αξέχαστα πρέπει να αποδεχτείς τους κανόνες και το πρόγραμμά τους. Επίσης, τα ωράρια είναι θέμα για το οποίο πρέπει να είσαι προετοιμασμένος, κυρίως στο Χριστό Ραχών (ορεινό χωριό περίφημο για την… after νοοτροπία του). Μην ξαφνιαστείς λοιπόν αν στις 10 το βράδυ ακούσεις κάποιον να λέει «πάω οδοντίατρο» ή να κάνει μάθημα οδήγησης, ή αν Κυριακή μεσάνυχτα δεις κόσμο να ψωνίζει στο super market. Κανένα μαγαζί δεν ανοίγει τις «φυσιολογικές» ώρες, ακόμα και τα πρωινά των ξενοδοχείων ξεκινάνε στις 08:30 (ωράρια ανήκουστα για τα περισσότερα τουριστικά spots), οπότε χαλάρωσε και απόλαυσέ το. Κατά τ’ άλλα οι Ικαριώτες, έχοντας βιώσει κρίσιμες περιόδους στην ιστορία τους, παραμελημένοι από θεσμούς και πολιτικούς, στέρηση και επιδρομές κατακτητών, επέλεξαν συνειδητά την άρνηση ψυχοφθόρων και περιττών διαδικασιών…

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΔΗΛΟ ΣΤΟΝ ΑΡΜΕΝΙΣΤΗ

Το ογκώδες Νήσος Μύκονος (το μοναδικό πλοίο που εξυπηρετεί το νησί), πιάνει στο λιμανάκι του Ευδήλου, το δεύτερο σε μέγεθος του νησιού. Αμφιθεατρικά χτισμένο, εκμεταλλεύεται στο έπακρο το φυσικό ανάγλυφο και κοιτά από ψηλά το πέλαγος. Σου προτείνω να κάνεις βόλτα στα στενοσόκακα και να πάρεις μια πρώτη γεύση από το νησί και τα νεοκλασικά του. Εδώ δεν θα βρεις πολλά ενοικιαζόμενα, αλλά τα λιγοστά στέκια του λιμανιού έχουν προσωπικότητα και παιχνιδιάρικα ονόματα. Μια στάση για café στο «Ριφιφί» στο λιμάνι (ονομάστηκε έτσι επειδή παραλίγο να πέσουν πάνω στο χρηματοκιβώτιο της διπλανής τράπεζας όταν το έφτιαχναν) επιβάλλεται, ή στο «Έπρεπε», το «Κάτι παίζει» και ο κατάλογος συνεχίζεται… Εναλλακτικά στο Celeste, σε ένα από τα πιο γραφικά πλακόστρωτα του Ευδήλου. Θα διαπιστώσεις ότι δεν υπάρχει καμία kitsch ταμπέλα με neon ή πλαστικοί πίνακες με προτηγανισμένες πατάτες και καλαμαράκια. Αντιθέτως είναι όλες ξύλινες και μάλιστα ζωγραφισμένες στο χέρι, επισφραγίζοντας την καλλιτεχνική φύση των Ικαριωτών. Για φαγητό, τι καλύτερο από ένα νόστιμο καλωσόρισμα με γαύρο μαρινάτο και μυρωδάτους κεφτέδες στο Κοράλι, το πρώτο που συναντάς μετά την προβλήτα!

Ακολουθώ τις πινακίδες για Αρμενιστή προς τα δυτικά (το χωρίζουν από μένα 19 χλμ. στενής κακοτράχαλης ασφάλτου). Στο ενδιάμεσο τραβούν την προσοχή μου τα νερά… Βρίσκονται κάθετα στο βοριά, όταν έχει μελτέμι είναι κίνδυνος-θάνατος για τους κολυμβητές (δυστυχώς αναφέρονται ετησίως πολλοί πνιγμοί αν και οι ναυαγωσόστες είναι πανταχού παρόντες), αλλά και επίγειος παράδεισος για τους surfers.Όταν όμως έχει καλοσύνη (ικαριώτικη περιγραφή της μπουνάτσας) ο ήλιος βάφει τις πλατιές κροκάλες μ’ ένα πανέμορφο σμαραγδένιο χρώμα που δεν το συναντάς συχνά. Ανυπομονώ να ενωθώ με τη δροσιά τους, όμως το αφήνω για αργότερα και συνεχίζω. Όλες οι παραλίες είναι ονοματισμένες με πινακίδες, οπότε δεν θα χαθείς με τίποτα. Η πρώτη που συναντώ είναι το Φύτεμα, ένα κλειστό μικρό κολπάκι με πεντακάθαρη άμμο στην παραλία του και το ταβερνάκι της κυρα-Πόπης. Χαιρετώ την ευγενέστατη Ικαριώτισσα την ώρα που καθάριζει λαχανικά από τον κήπο της για το περίφημο σουφικό (μοιάζει με μπριάμ). Με κερνάει γλυκό συκαλάκι και μου λέει για το χτεσινό πανηγύρι με τα 3.000 άτομα που δυστυχώς έχασα…

— «Τον Άυγουστο», της υπόσχομαι και αναχωρώ. Οι στροφές με οδηγούν στον Κάμπο (παραλία με όλες τις αποχρώσεις του μπλε). Βλέπω την πινακίδα που με ενημερώνει ότι στο χωριό βρίσκεται το αρχαιολογικό μουσείο (στοιχεια). Για να το επισκεφθώ πρέπει να έρθω σε συνεννόηση με το φύλακα αλλά επισήμως είναι ανοιχτό καθημερινά 10:00-15:00. Το αφήνω για άλλη στιγμή και οδηγούμαι στο Γιαλισκάρι. Τουριστικός οικισμός με το εκκλησάκι της Ανάληψης στο τέρμα του, μοιάζει με καρτ ποστάλ και φυλακίζει τη ματιά σου. Χαζεύω τα πολύχρωμα καϊκάκια που χορεύουν τον αργόσυρτο χορό των κυμάτων και απολαμβάνω τη θέα της Μεσακτής. Δημοφιλέστατη εναλλακτική παραλία με τις εκβολές του ποταμού Μύρσωνα να τη χωρίζουν από την ακτή, με λευκόχρυση αμμουδιά, καλάμια κι αρμυρίκια που δικαιολογούν πλήρως τον καλοκαιρινό συνωστισμό. Εδώ θα βρεις τύπους με μαλλί dreadlock σε στυλ Τζαμάικα να παίζουν την κιθαρίτσα τους και να αναπολούν καλύτερες μέρες,μα θα έχεις αν θες και όλα τα κομφόρ αφού προσφέρονται ξαπλώστρες και ομπρέλες, κι ακόμα προτάσεις για extreme sports γι’ αυτούς που δεν χαλαρώνουν ούτε καν στην Ικαρία! Στο κέντρο του οικισμού, δηλαδή πολύ κοντά στην παραλία, υπάρχει το café Μάσα Σούρα. Εκεί θα δροσιστείς και θα φας βατόμουρο γλυκό μαζεμένο ένα ένα από τη χαμογελαστή Γιώτα. Με καλωσορίζει ο Αρμενιστής με τη γαλάζια αγκαλιά του και τις προσεγμένες μονάδες του. Στο κέντρο του θα δεις ένα μαγαζί που μοιάζει με καράβι πάνω στη μικρή κατάφυτη ρεματιά, με αληθινή ξύλινη πλώρη. Το καλοκαίρι διοργανώνεται μικρή έκθεση βιβλίου εδώ.

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΟΝ ΝΑ

Τα τελευταία 5 χιλιόμετρα της ασφάλτου καταλήγουν στην παραλία του Να. Αν είσαι τυχερός μπορεί να βρεις δωμάτιο εδώ τελευταία στιγμή γιατί οι μονάδες είναι μικρές και τα δωμάτια κλείνονται νωρίς. Εδώ εκβάλλει ο ποταμός Χάλαρη (ποτάμι με θηλυκό όνομα) σε ένα μικρό κολπάκι που για να το προσεγγίσεις πρέπει να κατέβεις με τα πόδια ένα mini γκρεμό (υπάρχουν υποτυπώδη σκαλοπάτια και κουπαστή). Μετά πηδάς στο νερό μέχρι τα γόνατα και καταλήγεις να βουτάς κάτω από τη σκιά του αρχαίου Ναού της Ταυροπόλου Αρτέμιδος σε ένα εξωπραγματικής ομορφιάς τοπίο. Το αυτοκίνητο το αφήνεις στο πλάτωμα έξω από τις ταβέρνες όπου θα φας μετά το ηλιοβασίλεμα τα ψαράκια σου και τοπικά μεζεδάκια. Σου προτείνω τις Ναϊάδες για τη σπιτική φιλοξενία και τις ντόπιες αυθεντικές γεύσεις από τη χρυσοχέρα Ειρήνη και τη μαμά της. Η παραλία του Να θεωρείται χώρος γυμνιστών και free campers (η Ικαρία δεν διαθέτει οργανωμένο camping και… επισήμως το ελεύθερο είναι παράνομο), αν και τον Αύγουστο η επέλαση των μαγιό ανατρέπει για λίγο τα δεδομένα. Αν ακολουθήσεις το μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι για 500-600 μ., θα βρεθείς σε μία off-road διαδρομή με τρεχούμενα νερά, μικρούς καταρράχτες και άφθονο πράσινο να ξεπετιέται από τεράστιους βράχους που κατρακύλησαν από το βουνό… Από εκεί θα δεις υπέροχη θέα, και με αυτή τη βόλτα θα έχεις πάρει μια καλή γεύση από το βόρειο τμήμα του νησιού.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΔΗΛΟ ΣΤΙΣ… ΣΕΥΧΕΛΛΕΣ

Ήρθε η ώρα να κάνεις ένα… σύντομο ταξίδι στον Ινδικό ωκεανό. Αν πρέπει να δεις μια παραλία στο νησί, αυτή είναι η Σευχέλλες στο νότιο τμήμα του, κοντά στον Μαγγανίτη. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, αυτό το δώρο της φύσης οφείλει την ύπαρξή του στη διάνοιξη του τούνελ το 1985. Τα μπάζα (κομμάτια γρανίτη και άσπρες πέτρες) έπεσαν κατρακυλώντας στο νερό και τα κύματα έκαναν τη δουλειά τους λειαίνοντας και αντανακλώντας τις ακτίνες του φωτός. Το αποτέλεσμα είναι μία μικρή παραλία, απροσπέλαστη, που κρύβεται κάτω από το επικίνδυνο φαράγγι που πρέπει να κατέβεις για να αφεθείς στην εκτυφλωτική τιρκουάζ αγκαλιά της. Προμηθεύσου τα απαραίτητα (δεν υπάρχει τίποτα εκεί, ούτε καν σήμα) και πάρε τα 35 χλμ. ανηφορικού και κακοτράχαλου δρόμου από τον Εύδηλο προς Μαγγανίτη. Στη στροφή μετά τα Κοσοίκια κάνεις δεξιά. Αμέσως μετά το τούνελ στάθμευσε όπου μπορείς και ξεκίνα την κατάβαση. Διαρκεί 20-30 λεπτά και απαιτεί ιδιαίτερα καλή φυσική κατάσταση. Εναλλακτικά υπάρχουν μικρά καΐκια από τον οικισμό Μαγγανίτη που απέχει 20 επιπλέον λεπτά αλλά τα δρομολόγια όπως καταλαβαίνεις ακολουθούν την… ικαριώτικη νοοτροπία. Αν καταφέρεις και ξεκολλήσεις από εκεί μπορείς να πας στον Μαγγανίτη με το λιλιπούτειο λιμανάκι για φαγητό ή ποτό στο μοναδικό στέκι, που ονομάζεται «Στο γυαλό κάνει φουρτούνα» και είναι φημισμένο για τα full moon parties τον Aύγουστο που συγκεντρώνουν πάρα πολύ κόσμο.

Αν η ανθρωπιά είχε όγκο, η Ικαρία θα ήταν το μεγαλύτερο νησί του κόσμου. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να συγκινείται από την ανεπιτήδευτη αθωότητα στο βλέμμα των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάστηκα, που μου έδωσαν φαγητό από το υστέρημά τους για το δρόμο μου, που με ξενάγησαν στις μυστικές και άγριες ομορφιές του τόπου τους χωρίς την παραμικρή ιδιοτέλεια και με έκαναν να νιώσω «δικό τους παιδί» έστω και γι’ αυτές τις 72 ώρες. Από εδώ πια, κι από καρδιάς, τους ευχαριστώ.

ΒΟΧ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ Τα ικαριώτικα πανηγύρια (παναύρια) προέκυψαν στο πλαίσιο των θρησκευτικών γιορτών και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας των κατοίκων, ενώ η φήμη τους έχει απλωθεί σε όλη την Ελλάδα. Όλο το καλοκαίρι σε μικρά εκκλησάκια στήνεται ένα γλέντι άνευ προηγουμένου με ατέλειωτο χορό, ικαριώτικο φυσικά, κρασί και κατσικάκι βραστό ή ψητό για όλους. Θα δεις τους ντόπιους να αναμειγνύονται με τουρίστες σε ένα πάρτι διονυσιακών διαστάσεων. Παλιότερα γινόταν με συνοδεία λύρας και τσαμπούνας ( η νησιώτικη γκάιντα), και τα τελευταία χρόνια προστέθηκαν κρουστά δίνοντας πιο έντονο «παρών». Το πιο μαζικό και τουριστικό πανηγύρι διοργανώνεται στο Χριστό Ραχών στις 6 Αυγούστου. Τότε μαζεύεται εκεί όλο το νησί – γύρω στη μία τη νύχτα- και ενώνεται σε ένα μαγικό πάρτι που δεν θα το ξεχάσεις ποτέ.

πηγή: www.travelstyle.gr

Related posts

Le Meurice – Dorchester Collection: Ένα ξενοδοχείο-κόσμημα στην καρδιά της Πόλης του Φωτός!

editor

Σαλαμίνα: Η «ψυχή» του Αργοσαρωνικού!

supervisor

Πόσα λεφτά χρειάζεσαι, για να κάνεις το γύρο του κόσμου;

Αναστάσης Δαφνής

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό. ΝΑΙ Περισσότερα

Πολιτική Απορρήτου
ledger live